‘Benjamin Netanyahu en zijn extreemrechtse coalitieleden zijn voor de volle honderd procent oorlogsmisdadigers’
Vandaag leidt Ami Dror in Israël de grote protesten tegen de regering van Benjamin Netanyahu. Bijna dertig jaar geleden was hij Netanyahus lijfwacht. “Bibi is de architect van Hamas.”
“Het is hier een gekkenhuis”, zucht de Israëlische ondernemer Ami Dror (52). Vanuit zijn thuisstad Tel Aviv organiseert hij de grote protestdemonstraties tegen Benjamin Netanyahu. “Samen met de families van de gijzelaars. Al haalden wij vóór de oorlog in Gaza al alles uit de kast om deze regering te stoppen. De vonk voor ons protest was Netanyahus poging om in het voorjaar van 2023 het Hooggerechtshof buitenspel te zetten. Wij moésten toen de straat op en slaagden erin om bijna al zijn plannen te blokkeren.”
Twintig jaar geleden hield computerwizard Ami Dror zijn eerste techbedrijf XPAND boven de doopvont. Dat groeide uit tot koploper in de 3D-bioscoopindustrie. Vandaag is hij CEO van BriBooks.com, ’s werelds grootste schrijfplatform waar kinderen hun zelfgeschreven boeken kunnen publiceren en verkopen. Hij is ook medeoprichter van een Israëlisch-Palestijns fonds dat investeert in startups in het Midden-Oosten. Zijn protestacties leveren hem een niet aflatende stroom aan bedreigingen op.
AMI DROR: “Elke dag kom ik op sociale media gemanipuleerde foto’s tegen van mezelf in SS-uniform en lees ik oproepen om me in elkaar te slaan. Netanyahu dreigde er verschillende keren mee me aan te klagen. De Russisch-Israëlische oligarch Michael Mirilashvili diende effectief klacht in tegen mij en andere protestleiders. Mirilashvili werd in Rusland veroordeeld voor moord, zat negen jaar in de gevangenis en verhuisde na zijn vrijlating naar Israël. Zijn zoon beheert Channel 14, een nieuwszender die fungeert als het propagandakanaal van de Israëlische regering. Maar de non-stop intimidatie zal mij nooit het zwijgen opleggen.”
HUMO: Op 18 juni 1996 zat u op de achterbank van een zilverkleurige Cadillac. Naast u zat de pas ingezworen 47-jarige nieuwe premier van Israël Benjamin Netanyahu voor zich uit te staren.
DROR: “(lacht) Dat klopt. Ik was toen amper 23. Tot Netanyahus ontslag in juli 1999 was ik zijn lijfwacht die op geen enkel moment van zijn zijde mocht wijken.
“Net als elke Israëli diende ik drie jaar in het leger, de Israel Defense Forces of IDF. Daarna volgde ik een opleiding tot ‘air marshal’, veiligheidsagent op vluchten van Israëlische luchtvaartmaatschappijen. Ik maakte toen blijkbaar indruk, want meteen na die opleiding in 1994 vroeg iemand van de geheime dienst Shin Bet me of ik lijfwacht wou worden van de toenmalige premier Yitzhak Rabin. Ik was een groot bewonderaar van Rabin en vond dat dus een hele eer.”
HUMO: In 1993 sloten Yitzhak Rabin en PLO-leider Yasser Arafat onder het goedkeurend oog van de Amerikaanse president Bill Clinton de Oslo-akkoorden, die tot twee staten, Israël en Palestina, moesten leiden.
DROR: “Ik herinner me nog heel goed hoe verrast ik was toen Rabin op 27 augustus 1993 aankondigde dat er maandenlang in Oslo onderhandelingen waren gevoerd tussen vertegenwoordigers van zijn regering en hooggeplaatste leden van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO). Niemand wist daarvan, zelfs in Rabins regering waren ze niet op de hoogte. De PLO had ermee ingestemd Israël officieel te erkennen en verbond zich ertoe te stoppen met aanslagen in Israël, Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Op zijn beurt beloofde Israël de PLO te erkennen. Yasser Arafat mocht zijn ‘Palestijnse Autoriteit’ vestigen. Eindelijk leek er vrede mogelijk tussen Israël en de Arabische wereld. Er was hoop.”
HUMO: Maar op het moment dat u gevraagd werd om Rabins lijfwacht te worden, stonden die Oslo-akkoorden zwaar onder druk?
DROR: “Hamas pleegde volop zelfmoordaanslagen in Israël, waardoor het burgerprotest tegen Rabins regering aanzwol. Tijdens demonstraties werd het portret van de premier verbrand en werd er opgeroepen om hem te doden. Veel Israëli’s keerden zich tegen het Oslo-proces. Maar ik bleef erin geloven en daarom ook ging ik enthousiast in op de vraag van Shin Bet om Rabins bodyguard te worden. Ik tekende een vierjarig contract en nam mezelf voor om daarna ontwerper van videogames te worden.”
HUMO: Yitzhak Rabin hebt u nooit in levenden lijve ontmoet?
DROR: “Nee. Zondag 5 november 1995 zou mijn eerste werkdag als Rabins lijfwacht worden. De avond voordien sprak hij een druk bijgewoonde pro-Oslo-bijeenkomst toe op een plein in het centrum van Tel Aviv. ‘Ik heb altijd geloofd dat de meerderheid van de natie vrede wil en bereid is daar risico’s voor te nemen’, zei hij.
“Toen Rabin de vredesdemonstratie verliet, werd hij beschoten door de rechtsextremist Yigal Amir. Uren later stierf Rabin in het Ichilov-ziekenhuis in Tel Aviv, zijn longen doorboord door kogels. Mijn eerste opdracht bij de secret service werd het regelen van zijn begrafenis. Meteen daarna ging ik aan de slag als lijfwacht van Rabins opvolger Shimon Peres.
“In ’96 kwam Netanyahu aan de macht en werd ik diens lijfwacht; van juli 1999 tot maart 2001 was ik de bodyguard van de toenmalige premier Ehud Barak. Ik kreeg de leiding over alle veiligheidsagenten die de premier moesten beschermen en zat daarom altijd naast Peres, Netanyahu en Barak in de auto. Zo leerde ik za alle drie héél goed kennen.”
HUMO: U was hun schaduw?
DROR: “Precies. Als Bill Clinton op bezoek kwam, werd ik ook even zijn schaduw. Hij was toen de machtigste man ter wereld, maar moest dan aan mij toestemming vragen of hij naar de wc mocht. (lacht)
“De Benjamin Netanyahu met wie ik in de tweede helft van de jaren negentig urenlang in de zilvergrijze Cadillac doorbracht, is niet dezelfde persoon als degene die de wereld nu kent. Ik was getuige van meer dan tien ontmoetingen die hij had met Yasser Arafat. Niemand lijkt het nog te weten, maar Netanyahu tekende toen een overeenkomst waarbij hij meer gebieden op de Westelijke Jordaanoever aan de Palestijnen schonk dan Rabin ooit deed.”
HUMO: Netanyahu was in die tijd groot voorstander van de Oslo-akkoorden die hij nu zo verafschuwt?
DROR: “Hij speelde dubbel spel: aan de ene kant beweerde hij voorstander van Oslo te zijn, aan de andere kant probeerde hij de akkoorden te saboteren. President Clinton zette hem zwaar onder druk om in 1997 het Hebron-akkoord te tekenen, waarbij Israël zich gedeeltelijk uit die stad terugtrok en de Palestijnse Autoriteit het bestuur overnam. Zijn dubbelspel mondde in 1999 uit in een verkiezingsnederlaag. Toen hij jaren later opnieuw aan de macht kwam, was dat als vertegenwoordiger van uiterst rechts.”
HUMO: Tijdens die eerste ambtstermijn was Netanyahu nog een volbloed democraat?
DROR: “Zonder twijfel. Om goed te begrijpen wat voor een politicus Benjamin Netanyahu vandaag is, moeten we eerst terug naar zijn jeugd. Zijn vader Benzion was een historicus, gespecialiseerd in het Spaanse Jodendom. Benzion was een aanhanger van het ‘revisionistisch zionisme’ en streefde naar een Groot-Israël waar ook Gaza en de Westelijke Jordaanoever deel van uitmaken. In 1940 verhuisde Benzion van Jeruzalem naar de Verenigde Staten, waar hij een vurig propagandist werd voor dat ‘Groot-Israël’. Na de stichting van Israël in 1948 keerde hij terug naar Jeruzalem en hoopte op een aanstelling als professor geschiedenis aan een Israëlische universiteit. Dat plan mislukte, waardoor verbittering om de hoek loerde. In 1956 reisde Benzion met zijn gezin voorgoed terug naar de VS.
“De Benzion die ik als Bibi’s lijfwacht leerde kennen, was een wijze oude man die zijn zoon met enorme onverschilligheid behandelde. Vader Netanyahu leek zowat alles aan zoon Benjamin af te keuren. De zoon vond dan weer dat Israël zijn vader slecht behandeld had. Maar wat Bibi als nieuwbakken premier van Israël toen vooral parten speelde, was dat hij opgegroeid was in de Verenigde Staten.”
HUMO: Hij was meer Amerikaan dan Israëli?
DOR: “Ja, en dat is hij nog steeds. Bibi ís een Amerikaan. Hij studeerde in Amerika, trouwde er en veranderde er zijn naam even in ‘Ben Nitai’. Het was alsof hij niets met Israël te maken wou hebben, tot hij een ‘opportuniteit’ zag, door de Likoed-partij ‘gerekruteerd’ werd en uitgroeide tot de politicus die hij nu is.
“In het begin van zijn allereerste ambtstermijn ging hij nooit in tegen de belangen van Israël en was hij groot voorstander van een onafhankelijk Hooggerechtshof. De toenmalige voorzitter van dat hof, rechter Aharon Barak, was een van zijn beste vrienden. Likoed beschouwde zichzelf toen als de liberale partij van Israël. Ze voerde corruptiebestrijding hoog in het vaandel en ontpopte zich tot beschermer van de macht van het Hooggerechtshof. Netanyahu roerde mee die trom. Tot hijzelf in het najaar van 2019 voor corruptie werd aangeklaagd. Sindsdien heeft hij het over ‘een heksenjacht’. Pas op, hij gelooft dat ook écht. Te pas en te onpas verkondigt hij nu: ‘Ik word opgejaagd voor wie ik ben. Ik zal dat nooit toestaan. Als daarvoor het Hooggerechtshof, de rechtbanken, de politie, het Openbaar Ministerie en het hele land moeten vernietigd worden, zal ik dat ook doen.’”
HUMO: “Een heksenjacht”, beweert Netanyahu, maar de klachten tegen hem zijn toch niet min? Zo zou hij zich als minister door minstens vier steenrijke ondernemers hebben laten omkopen.
DROR: “Als hij een politicus in de VS was geweest, had de Amerikaanse justitie hem nooit in staat van beschuldiging gesteld. In Amerika is alles wat hem nu in Israël wordt aangewreven, perfect normaal. Daar mag je als ondernemer probleemloos een miljoen dollar aan een politicus geven. Wij noemen dat corruptie; in de VS is dat legaal. De ‘Amerikaanse’ premier Netanyahu vindt: ‘Waarom mag Donald Trump in Amerika voor zijn campagne miljoenen dollars van ondernemers incasseren en ik in Israël niet? Waarom mag Trump zoete broodjes bakken met een mediagroep en ik niet?’
“Gelukkig heeft Israël strenge anticorruptiewetten. Die zijn ook nodig, want Israëlische gezagsdragers kleuren soms nogal makkelijk buiten de lijntjes. Ehud Olmert, een voorganger van Netanyahu, ging naar de gevangenis voor het aanvaarden van 15.000 dollar. Ex-president Moshe Katsav ging naar de cel voor verkrachting. Ex-minister van Financiën Avraham Hirschson zat vijf jaar voor verduistering. Opperrabbijn Yona Metzger belandde drie jaar achter de tralies voor omkoping, fraude en witwassen. De afgelopen dertig jaar was er in Israël nauwelijks een verschil tussen regering en parlement. De enige machten die corruptie echt durven tegengaan, zijn het Hooggerechtshof en het Openbaar Ministerie. Die twee instellingen zijn daar terecht trots op.
“In zijn Amerikaanse jaren liet Benjamin Netanyahu zich graag uitnodigen door lokale miljonairs of miljardairs. Die stuurden hun privéjet, ontvingen hem in hun landgoed, gaven hem een geweldige sigaar en uitstekende whisky en betaalden alles. Bibi genoot daarvan en zag (en ziet) zichzelf als lid van de ‘Elon Musk-gemeenschap’ van deze wereld. Hij spreekt dezelfde taal als de techbro’s en gelooft dat hij one of the boys is. In plaats van Tesla’s te fabriceren, bouwt hij de staat Israël.
“Toen hij in 1996 als kersverse premier voet aan wal in Israël zette, gedroeg hij zich als de chique Elon Musk-achtige beroemdheid die hij toen al dacht te zijn.”
HUMO: U was daar vanop de eerste rij getuige van?
DROR: “Sure. Ik begeleidde Netanyahu en zijn vrouw Sara naar dure restaurants waar ze tot laat in de avond uitgebreid tafelden. De eerste keer zei de uitbater: ‘O nee, meneer de premier. U hoeft niet te betalen. U bent mijn gast.’ Idem bij het tweede restaurant. Ik vond het heel eigenaardig dat hij nooit protesteerde of aandrong om zelf te betalen. Want als Shin Bet-agent en ambtenaar wist ik: als ik het waagde om een gratis maaltijd aan te nemen, volgde de volgende ochtend mijn ontslag. Terecht. Voor al wie in Israël in overheidsdienst werkt, gelden er strikte regels, precies om corruptie tegen te gaan. Maar voor Benjamin Netanyahu, de leider van het land, leken die van geen tel te zijn. Sterker nog: gratis eten in een sterrenrestaurant werd voor hem de norm.
“Zo reden we op een maandagavond naar het meest exclusieve restaurant van Jeruzalem. Bibi, Sara, een paar van hun vertrouwelingen en ikzelf. De eigenaar was verheugd, want de premier die bij jou komt eten, dat is prima reclame. Netanyahu betaalde niet en de eigenaar leek daar geen probleem mee te hebben. Diezelfde week kregen Bibi en Sara zin om nóg eens naar datzelfde restaurant te gaan. Ze betaalden opnieuw niet en deze keer protesteerde de eigenaar. ‘Maak je geen zorgen’, zei iemand uit het gezelschap. ‘De rekening wordt later betaald.’ Wat nooit zou gebeuren.
“Een paar avonden later trokken Bibi en Sara voor de derde keer die week naar dat toprestaurant. Nu moet je weten: als de premier van Israël uit eten gaat, moeten alle klanten het pand uit. De geheime dienst controleert vervolgens het hele gebouw, waarna mijn collega’s aan alle in- en uitgangen plaatsnemen om alle mogelijke passage af te blokken. Als de Israëlische eerste minister buitenshuis een hapje gaat eten, kost dat de gemeenschap dus een klein fortuin.
“Die derde keer namen Bibi en Sara alweer afscheid zonder de rekening op te rapen. De eigenaar werd vreselijk boos en ging hen achterna: ‘Ik wil nú mijn geld!’ Hij kreeg als antwoord: ‘De premier heeft geen portemonnee.’
“Ik was jong en naïef en vroeg me af: ‘Maar waarom betaalt hij niet gewoon?’ Nu weet ik dat ik een kruimeldief met een voorliefde voor sigaren en whisky aan het werk zag die op weg was om een groot gangster te worden. Intussen is hij omringd door een grote groep miljardairs die hem alles geeft wat zijn hart verlangt. ”
HUMO: Dat lijkt op de oligarchen die rond de Russische president Vladimir Poetin zwermen.
DROR: “Ja, maar toch denk ik niet dat Netanyahu even corrupt is als Poetin, of dat hij droomt van miljarden dollars offshore in Panama. Eén van Bibi’s grootste problemen is zijn vrouw Sara. Zij is clinically crazy. Ze heeft zeer ernstige mentale problemen; dat is altijd zo geweest. Ik wil niet ingaan op wat er precies met haar scheelt, maar toen ik zijn lijfwacht was, wist iedereen om hem heen dat Sara psychisch ziek was. Iedereen had medelijden met hem: ‘Hoe kan die arme kerel het volhouden met die geschifte vrouw?’
“Netanyahu leed heel erg onder haar mentale toestand. Toen in 1999 duidelijk werd dat hij de verkiezingen van Ehud Barak verloren had, was ik er zeker van dat hij binnen de twee seconden van Sara zou scheiden. Tot mijn grote verbazing gebeurde dat niet. Volgens sommigen is dat omdat er een overeenkomst is. Hij zou haar bedrogen hebben, waarna zij hem in de tang kon nemen.
“Eén van haar problemen is kleptomanie: ze steelt dingen. Van handdoeken in hotels tot een zeldzame bijbel die Poetin aan Israël cadeau gaf. Sara vindt dat de familie Netanyahu nergens voor hoeft te betalen en recht heeft op alles. De ‘vrijgevige’ miljardairs die haar omringen, noemt zij haar ‘diamanten’.
“Ik leerde Benjamin Netanyahu kennen als een politiek talent. Hij was de jongste Israëlische premier ooit en net als Tony Blair indertijd blaakte hij van zelfvertrouwen. Maar onderweg ontspoorde hij en vandaag is hij totaal geïsoleerd. Hij heeft geen enkele vriend meer op deze wereld. Niemand.”
HUMO: Behalve misschien Donald Trump?
DROR: “No way, Trump haat Netanyahu. Er is werkelijk niemand meer. In zijn beginjaren had Bibi nog een paar goede vrienden, maar die zijn inmiddels allemaal dood.
“Bij alle premiers die ik als agent van de secret service diende, zag ik datzelfde fenomeen: door de ongewone omstandigheden waarin ze leefden en werkten, begonnen ze de werkelijkheid gefilterd te zien. In onze zilveren Cadillac snorden wij continu dwars door alle rode verkeerslichten. Als je als leider nooit met de fiets door de stad rijdt, maar altijd in een limousine alle verkeersregels aan je laars mag lappen, besef je niet eens meer dat er in je land zoiets als verkeer bestaat. Je hebt geen enkele band meer met je volk. Je zit gevangen in je eigen echokamer. Bij Netanyahu komt daar nog iets bij: de afgelopen vijf jaar verloor hij zijn verstand. Want hoe kun je anders verklaren dat hij Israëlische gijzelaars en Palestijnse burgers in Gaza zonder mededogen kan doden? Minstens 40 gijzelaars hadden vandaag thuis moeten zijn; door zijn onverklaarbare en onverantwoorde vertragingstechnieken vonden ze de dood. Sommige families van gijzelaars overwegen nu om Netanyahu aan te klagen voor medeplichtigheid aan moord. Wat ik ook mindblowing vind, is die regering die hij vormde met de extreemrechtse politici Bezalel Smotrich en Itamar Ben-Gvir.”
HUMO: In zijn eerste ambtstermijn hadden zij hem liefst uit de weg geruimd?
DROR: “Precies. In 1996 waren er nog geen smartphones. Ik had altijd een boekje van Shin Bet op zak met daarin foto’s van mogelijke aanslagplegers. Een van hen was de toen gezochte en later veroordeelde terrorist Ben-Gvir. Als minister van Binnenlandse Veiligheid heeft die man nu de leiding over de Israëlische politie. Onze minister van Financiën is eveneens een voormalig gezochte terrorist die geen woord Engels kent. Nee, Bibi is helemaal van het padje af.
“De wereld moet begrijpen: wij, Israëli’s, zijn niet onze regering. Wij protesteren er al drie jaar tegen. In sommige weekends komt er een miljoen mensen op straat. Het Israëlische volk vecht als een leeuw tegen de regering van Benjamin Netanyahu. Wij willen een einde aan de oorlog in Gaza. Zestig procent van alle Israëli’s wil Bibi weg en volgens een meest recente peiling wil 85 procent dat de oorlog onmiddellijk stopt.”
HUMO: De meeste Israëli’s zijn er zich van bewust dat het IDF in Gaza oorlogsmisdaden pleegt?
DROR: “Dat blijft eerlijk gezegd een moeilijke kwestie. Wij dienden allemaal in het leger, net als onze kinderen nu. Daarom is het voor velen zo lastig om onder ogen te zien dat Israëlische soldaten óók oorlogsmisdadigers kunnen zijn. Toch blijf ook ik geloven dat het IDF er alles aan doet om oorlogsmisdaden te voorkomen.”
HUMO: Dat klinkt héél bizar als je de omvang van de verwoesting in Gaza ziet.
DROR: “Ik weet het, maar aan bijna elke bom die uit een vliegtuig van de IDF gedropt wordt, hangt een juridische procedure ter controle vast.
“Kijk, er was eerst de afschuwelijke horror van 7 oktober 2023. Daar volgde een oorlog op die vreselijk ingewikkeld werd. Want het is geen fabel dat terroristen zich verschuilen onder ziekenhuizen, scholen en tussen burgers. Dat is één van de redenen waarom het dodental onder burgers zo ondraaglijk groot is. Maar voor alle duidelijkheid: Benjamin Netanyahu en zijn extreemrechtse coalitieleden zijn voor de volle honderd procent oorlogsmisdadigers.”
HUMO: Het leger voert wel hun bevelen uit.
DROR: “Voor veel militairen werd de oorlog in Gaza intussen een héél moeilijke kwestie. Maar de instructies om bijvoorbeeld honger als wapen in te zetten, komen van de regering. Want laat er ons geen doekjes om winden: hongersnood is exact wat Netanyahu en zijn ministers met hun zogenaamd ‘Amerikaanse’ organisatie Gaza Humanitarian Foundation (GHF) nastreefden. We weten nu allemaal dat GHF allesbehalve Amerikaans is, maar gefinancierd wordt door Israëli’s. Het opzet was doelbewust de bevolking in het noorden van Gaza uithongeren. Met medeplichtigheid van de Amerikaanse regering.
“Netanyahu, Ben-Gvir en Smotrich zijn zich ervan bewust dat ze oorlogsmisdadigers van het allerhoogste niveau zijn. Ben-Gvir en Smotrich ontbinden in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever hun duivels om Messiaanse redenen. Netanyahu werd dan weer oorlogsmisdadiger om uit de gevangenis te blijven. Aan de top van het IDF begint het besef nu door te sijpelen dat ze in de zeik genomen zijn. Op dit moment woedt er een hevige strijd tussen chief of staff Eyal Zamir en Benjamin Netanyahu. Want vier maanden geleden werd generaal Zamir wijsgemaakt: ‘Hey, Eyal, We hebben een schitterend plan dat door de Amerikanen zal uitgevoerd worden. We willen de bevolking van Gaza voeden zonder dat hun rantsoenen door Hamas ingepikt worden. Het is jouw nobele taak om die plaatsen te beveiligen en de terreur van Hamas te bestrijden.’ Natuurlijk gaat zo’n generaal daar dan meteen mee akkoord. Alleen blijkt een paar maanden later dat ze hem bij de neus namen en is er honger. Intussen weten we dat ook de nog levende gijzelaars uitgehongerd worden. Wat dit alles extra cynisch maakt, is de marketingcampagne rond de hongersnood die Hamas intussen vanuit Gaza voert. De wereld en de media gaan helemaal mee in dat verhaal.”
HUMO: Omdat er ook een échte hongersnood woedt.
DROR: “Dat klopt, alleen mag je de verantwoordelijkheid van Hamas in deze ellende niet onder het tapijt vegen. Deze hongersnood dient enkel de belangen van Hamas en gaat lijnrecht tegen die van Israël in. Als onze regering nog een brein zo groot als een okkernoot had, zou ze nu Gaza overspoelen met voedsel. Want alleen zo kan ze Hamas reduceren. Door zoals nu maar een heel beperkte hoeveelheid voedsel toe te laten, speelt ze de terroristen met hun wapens in de kaart. Ik vind het vreselijk om te moeten vaststellen, maar Israël gedraagt zich in Gaza net als de Britten en Amerikanen indertijd in Irak en Afghanistan.”
HUMO: Deze oorlog zal nog voor decennia aan trauma en ellende zorgen in zowel Israël, als in de Palestijnse gebieden?
DROR: “Zonder twijfel. Wij protesteren massaal om deze waanzin te stoppen. Maar in Israël is een kleine groep die Gaza totaal wil inpalmen. Ik schat ze op 15 procent van de bevolking. Sommigen uit trauma, anderen uit wraak, nog anderen vanwege hun religieuze overtuiging. Ze willen alle Palestijnen verdrijven en zouden liefst ook nog Jordanië inlijven. Want zij geloven dat God hun dit land gegeven heeft. Het lot van de gijzelaars kan hen gestolen worden. Die groep wordt gesteund door een enorme evangelische gemeenschap in de VS en door sommigen in Europa. Die fanatieke christenen zijn er heilig van overtuigd dat we middenin Armageddon, het laatste oordeel, aanbeland zijn. Israël voert volgens hen een heilige oorlog in Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Bijna al het grote geld dat de voorbije tien jaar voor de illegale Joodse nederzettingen werd ingezameld, komt niet van Joden uit de diaspora, maar van evangelische kerken in Amerika. Zij bidden voor Netanyahu, Smotrich en Ben-Gvir, want deze oorlog, dit Armageddon, is hun in de bijbel beloofd.”
HUMO: De grootste internationale vereniging van genocide-experts kwam eind augustus tot de vernietigende conclusie: Israël pleegt genocide in Gaza.
DROR: “Mijn vader was een Holocaust-overlevende en mijn oom stierf de hongerdood toen hij vier jaar oud was. Wat nu in Gaza gebeurt, druist totaal in tegen de waarden van Joden en Israëli’s na de Holocaust. Kinderen laat je niet verhongeren, of ze nu in Gaza, Soedan of Servië leven. Het kan mij niet schelen of hun ouders terroristen zijn of niet.
“Eind 2026 zijn er verkiezingen. Dat is het enige moment waarop we Netanyahu de rekening kunnen presenteren. Al hoop ik dat hij veel eerder zal moeten opstappen. Want hoe langer hij in het zadel blijft, hoe meer mensen er in Gaza sterven. Palestijnse burgers en Israëlische gijzelaars. Netanyahus enige doel is om zo lang mogelijk aan de macht te blijven. Sinds de ochtend van het bloedbad van 7 oktober 2023 probeert hij tijd te winnen. Want hij weet: de verkiezingen worden zijn ondergang.”
HUMO: Volgens sommigen kwam de Hamasterreur van 7 oktober Netanyahu goed uit.
DROR: “Integendeel, het was zijn ergste nachtmerrie. Hij heeft nooit gedroomd van de horror van 7 oktober, toen 1200 Israëli’s stierven en 251 anderen ontvoerd werden. Weet je wat Bibi toen had moeten doen? Van eerlijke schaamte van het dak springen. Want oorspronkelijk zag hij Hamas als een strategische troef. Meer dan tien jaar lang bouwde hij die terreurorganisatie mee op. Hij was degene die aan Qatar vroeg om Hamas financieel te steunen. Hij stond erop dat het geld contant in koffers Gaza werd binnengesmokkeld.
“Netanyahu is de architect van Hamas. Ik verzin dat niet; hij heeft dat zelf vaak uitgelegd. Zijn stelling was: zolang Hamas in Gaza aan de macht is, maken de Palestijnen onderling ruzie. Een nooit eindigend conflict tussen de Palestijnse Autoriteit en Hamas was volgens hem dé garantie dat er nooit een Palestijnse staat zou komen. Netanyahu was jarenlang Hamas’ financier en loyaalste partner. Daarom is hij doodsbang voor elk toekomstig onderzoek en klampt hij zich vast aan de macht.”
© Jan Stevens
